នៅក្នុងភាសាចិន កិរិយាសព្ទមិនមានការបំបែក (Conjugate) ទៅតាម “កាល” នោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ភាសានេះពឹងផ្អែកលើធាតុផ្សេងៗទៀតនៅក្នុងល្បះ ដើម្បីបញ្ជាក់ពីពេលវេលាដែលសកម្មភាពមួយបានកើតឡើង។ ភាសាចិនច្រើនតែប្រើប្រាស់ពាក្យ ឬឃ្លាបញ្ជាក់ពេលវេលាជាក់លាក់ ដើម្បីបង្ហាញថា តើសកម្មភាពនោះកើតឡើងនៅពេលណា។ ទោះបីជាភាសាចិនខ្វះទម្រង់ “កាល” ក៏ដោយ ក៏វាប្រើប្រាស់ “ពាក្យបញ្ជាក់សកម្មភាព” (Aspect particles) ដើម្បីបង្ហាញពីសភាពនៃសកម្មភាព—ថាតើសកម្មភាពនោះត្រូវបានបញ្ចប់, កំពុងបន្ត, ឬជាទម្លាប់។ បន្ថែមពីនេះ ភាគល្អិតបញ្ជាក់ទឹកដមសំឡេង (Modal particles) និងកិរិយាសព្ទជំនួយ (Auxiliary verbs) ក៏ត្រូវបានប្រើប្រាស់ក្នុងករណីខ្លះ ដើម្បីបន្ថែមអត្ថន័យនៃពេលវេលានៃសកម្មភាពឱ្យកាន់តែច្បាស់លាស់។ ជាទូទៅ ទោះបីជាភាសាចិនមិនមាន “កាល”…